داروهای بیهوشی عمومی
مقادیر کافی از انواع داروهای آرام بخش ممکن است منجر به فراموشی و از دست دادن هوشیاری شود. داروهای بیهوشی عمومی داروهایی هستند که از اثر آنها در فرآیندهای جراحی استفاده می شود. دو نوع داروی بیهوشی وجود دارد که عبارت اند از:
- داروهایی که از طریق استنشاق به درون ریه ها استفاده می شود.
- داروهایی که به طور مستقیم به داخل ورید تزریق می شود.
داروهای بیهوشی استنشاقی
داروهای بیهوشی استنشاقی در کاربردهای اخیر به صورت یک نوع گاز به نام اکسید نیتروژن و ۵ نوع مایع فرار به نام های ایزوفلوران ،هالوتان ،دسفلوران، انفلوران و سووفلوران می باشند. این داروها نوعی کاهش ناشی از دوز مصرفی در تمامی عملکردهای سیستم اعصاب مرکزی ایجاد می کنند که در دور ابتدایی، آرام بخشی پس از شروع خواب رخ می دهد. هنگامی که بیهوشی عمیقتر می شود هر دو عارضه فراموشی و از دست رفتن هوشیاری ایجاد می شوند.
اضافه نمودن یک مخدر اعتیادآور مانند مورفین به یک داروی بیهوشی فرار باعث می شود که اثر مسکن نیز به حالت عدم هوشیاری اضافه شود. داروهای بیهوشی استنشاق شده در معرض سوء مصرف نیز قرار می گیرند. اکسید نیتروژن که یک گاز بیهوش کننده است را می توان به عنوان مثال نام برد. اکسید نیتروژن که به تازگی در بیهوشی مورد استفاده قرار می گیرد و همچنین به عنوان گاز حامل در قوطی های شارژر وایپ (سیگار الکترونیکی) به نام وایپت ها استفاده می شود منجر به ایجاد حالتی از عدم بازداری رفتاری، تسکین درد و یک سرخوشی خفیف می شود.
از آنجا که استنشاق اکسید نیتروژن باعث رقیق شدن هوایی می شود که فرد آن را نفس می کشد، باید جوانب احتیاط را به منظور جلوگیری از هیپوکسی نگاه داشت. اگر اکسید نیتروژن تنها با هوای اتاق مخلوط شود هیپوکسی ایجاد می شود که ممکن است منجر به اسیب مغزی برگشت ناپذیر شود.
داروهای بیهوشی قابل تزریق
چندین داروی بیهوشی قابل تزریق در دسترس هستند. تیوپنتال (پنتوتال) و متوهگزیتال(برویتال)، باربیتورات های با فعالیت فوق العاده کوتاه مدت هستند. پروپوفول (دیپروان) و اتومیدات (امیدات) ساختاری منحصر به فرد دارند؛ پروپوفول از نظر ساختاری به انتقال دهنده عصبی گایا شباهت دارد. از آنجا پروپوفول و اتومیدات به طور عمده در دسترس هستند. موارد گران قیمت تری به بازار ارائه شده است.
فوسپروپوفول
فوسپروپوفول (الوسدرا) یک پیش دارو است و به سرعت به پروپوفول که فرم فعال آن است، تبدیل می شود. (بنگالورکار و همکاران، ۲۰۱۱) دکسمدتومیدین (پرسیدکس) از نظر ساختاری به اتومیدات مربوط بوده و دارای اثر بخشی یکسانی نیز می باشد. (میزراک و همکاران، ۲۰۱۰) این دارو یک آگونیست آلفا-۲ روی یک گیرنده آدرنرژیک بوده و به صورت تجاری برای فرآیندهای آرام بخش در پزشکی در دسترس می باشد.
علاوه بر ”داروهای بیهوشی عمومی ” می توانید برای مشاهده سایر داروها و روش های درمانی در “بخش آَشنایی با دارو های روانشناسی” مشاهده نمائید.
