مروری بر درمان دارویی اختلال دو قطبی
مروری بر درمان دارویی:
- داروهایی برای درمان شیدایی مرکب حاد، افسردگی دوقطبی حاد و پیشگیری از عودهای مکرر موجود است، اما شواهد اثربخشی تثبیت‌کننده‌های خلق در هر دوره متفاوت است.
- داروهای موجود عبارتند از: یون لیتیم، تعدیل‌کننده‌های عصبی، ضدتشنج‌ها، و داروهای ضدجنون نسل دوم (SGAs)
لیتیم داروی کلاسیک تثبیت‌کننده خلق است که علائم شیدایی را کنترل کرده و از عود دوره‌های شیدایی و افسردگی جلوگیری می‌کند؛ اما عوارض جانبی جدی آن، جستجوی داروهای سالم‌تر و قابل‌تحمل‌تر را ضروری ساخته است. امروزه درمان ترکیبی با دو یا چند دارو در اغلب موارد ضروری است و در این موارد، مداخلات روانی‌اجتماعی در کنار درمان دارویی توصیه می‌شود.
تاریخچه راهنماهای بالینی:
- انجمن روان‌پزشکی آمریکا (APA): انتشار نخستین راهنما در سال ۱۹۹۶، تجدیدنظر در سال ۲۰۰۲ (با تأکید بر درمان شیدایی حاد و کاهش فراوانی آن)، ویرایش ۲۰۰۴ (اجرای الگوریتم‌های تگزاس / TIMA با اهداف سه‌گانه بهبود علائم، بازگشت عملکرد روانی‌اجتماعی و پیشگیری از عود)، انتشار راهنمای مراقبتی در سال ۲۰۰۵، و انتشار ویرایش دوم در سال ۲۰۱۰.
- جامعه ملی اختلالات دوقطبی (ISBD): انتشار رهنمودهای نظارت بر ایمنی دارودرمانی و عوارض جانبی در سال ۲۰۰۹.
- اداره امور سربازان پیشین (VA) و وزارت دفاع (DOD): انتشار رهنمودهای بالینی برای درمان بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی در سال ۲۰۱۰، به همراه سایر مقالات مبتنی بر تحقیقات.
درمان خط اول شیدایی حاد:
استفاده از یکی از تثبیت‌کننده‌های خلق (مثل والپروئیک اسید) همراه با یک آنتی‌سایکوتیک نسل دوم (مثل ریسپریدون، الانزاپین یا کوتیاپین). (گراند و همکاران، ۲۰۱۶؛ جان، ۲۰۱۴؛ مونییر، ۲۰۱۶؛ شاه و همکاران، ۲۰۱۷).
جایگاه لیتیوم:
لیتیوم نیز داروی خط اول محسوب می‌شود؛ هرچند درمان واحد با یک دارو ایده‌آل است، لیتیوم دیر اثر بوده و عوارض جانبی غیرقابل تحملی برای بسیاری دارد.
استراتژی درمان:
برای افرادی که لیتیوم را تحمل می‌کنند، آن را با تثبیت‌کننده خلق دیگر یا آنتی‌سایکوتیک نسل دوم ترکیب می‌کنند. تا علائم شیدایی حاد سریع کنترل شوند. پس از تثبیت، تلاش می‌شود آنتی‌سایکوتیک نسل دوم قطع شود تا مشخص شود آیا درمان واحد با لیتیوم می‌تواند ثبات را حفظ کند یا خیر.
دوره‌های ترکیبی در اختلال دوقطبی: شیوع، پیامدها و درمان
-
-
- شیوع و عوارض دوره‌های ترکیبی: دوره‌های ترکیبی (دارای هم‌زمان علائم شیدایی و افسردگی) در اختلال دوقطبی رایج هستند (۴۰٪ موارد). این افراد پاتولوژی شدیدتر، احتمال بیشتر بیماری‌های همراه، افکار خودکشی بیشتر و نتایج ضعیف‌تری دارند.
-
درمان‌های متداول:
شامل لیتیم و سایر تثبیت‌کننده‌های خلق مثل VPA است؛ البته برخی محققان گزارش کرده‌اند که این داروها در درمان ویژگی‌های ترکیبی کمتر از درمان شیدایی به‌تنهایی ثمربخش هستند.
-
-
- گزینه‌های مؤثر پیشنهادی: بر اساس مطالعات اخیر، داروهای آنتی‌سایکوتیک نسل دوم مانند الانزاپین، لوراسیدون، ترکیب الانزاپین-فلوکستین یا آسناپین می‌توانند اثربخش باشند.
-
«علاوه بر ”اختلال دوقطبی “ می‌توانید برای مشاهده سایر داروها و روش‌های درمانی به ”بخش آشنایی با داروهای روانشناسی“ مراجعه نمائید.»
