نتایج و چالش‌های درمانی در بیماران با چرخه سریع
- بیمارانی که چرخه سریع دارند نسبت به افراد بدون چرخه سریع، نتایج بدتری دارند و خطر خودکشی در آنها بیشتر است. بیماری‌های همراه، مصرف مواد و اختلالات اضطرابی در این افراد وجود دارد.
بیماری های همراه در کنار مصرف مواد و اختلالات اضطرابی دارند این مقاله موارد زیر را بیان می کند:
- ۱= هنوز درباره تفاوت های پاسخ حاد به درمان میان افراد با چرخه سریع و افراد بدون چرخه سریع، اطمینان حاصل نشده است.
- ۲= برخلاف باورهای گذشته لیتیوم و داروهای ضد تشنج بر افرادی که چرخه سریع دارند کمتر اثر می گذارند.
- ۳= هیچ شواهدی از این که ترکیب ضد تشنج‌ها بهتر از درمان واحد برای بیمارانی که چرخه سریع دارند هستند، حمایت نمی کنند.
- ۴ =داروهای ضدجنون مثل ریسپریدون، آریپیپرازول، الانزاپین، آستاپین، اوراسیدون و کوئتیاپین در دوران حاد کسانی که چرخه سریع دارند اثر بخش هستند و پاسخ نگهدارنده ایجاد می کنند.
- ۵= الانزاپین به عنوان داروی ضد تشنج در طول درمان حاد مفید است.
- ۶=ارتباطی میان استفاده از داروهای ضد افسردگی و وجود چرخه سریع وجود دارد، اما هنوز ارتباط معمولی میان آنها شناخته نشده است.
راهکارهای دارویی و ترکیبی در درمان افسردگی دو قطبی
- ترکیب تثبیت کننده های خلق مثل داروهای ضد صرع (AED) و آنتی سایکوتیک های نسل دوم برای درمان دوران ترکیبی در اختلالات دو قطبی ضروری است.
- درمان خط اول برای افسردگی دو قطبی حاد، درمان واحد با “داروهای نسل سوم” تعدیل کننده عصبی / ضد تشنج مانند لاموتریژین، به علاوه یک داروی ضد شیدایی در صورت وجود سابقه شیدایی شدید است.
- لیتیوم می تواند در ترکیب با آنتی سایتوتیک های نسل دوم مثل کوئیتاپین استفاده شود تا افسردگی دو قطبی درمان شود.
- داروهای ضد افسردگی برای درمان افسردگی دو قطبی به تنهایی نباید استفاده شوند اما برای درمان این نوع از افسردگی می تواند در ترکیب با تثبیت کننده خلق با یک داروی آنتی سایکوتیک نسل دوم استفاده شود.
- داروی ترکیبی الانزاپین_فلوکستین برای درمان افسردگی دو قطبی طراحی شده است.
- الانزاپین داروی ضد جنونی است که از ایجاد شیدایی جلوگیری می کند و می تواند همراه با داروی ضدافسردگی فلوکستین مصرف شود.
داروهای ضدجنون و درمان نگهدارنده در اختلال دو قطبی
درمان افسردگی دو قطبی با داروهای ضدجنونی مانند (الانزاپین، کوئتیاپین، لوراسیدون، آریپیپرازول و کاریپرازین) بهبود می‌یابد.
برای درمان نگهدارنده، قانون کلی این است که اگر بیمار داروی مرحله حاد را به‌خوبی تحمل کند، درمان با همان روش ادامه پیدا می‌کند، فارغ از اینکه آخرین دوره بیماری شیدایی، افسردگی یا ترکیبی بوده است.
اگر جدیدترین فاز بیماری شیدایی باشد، گزینه‌های دارویی نگهدارنده عبارتند از: لیتیوم، والپروئیک اسید، الانزاپین، کوئتیاپین، زیپراسیدون، آریپیپرازول، آسناپین، کلوزاپین، پالیپریدون تزریقی طولانی‌اثر (LAI) و ریسپریدون.
اگر جدیدترین فاز افسردگی باشد، داروها شامل: لیتیوم، لاموتریژین، والپروئیک اسید، الانزاپین، کوئتیاپین، پالیپریدون LAI و ریسپریدون LAI خواهند بود. در نهایت، برای ثبات و اثربخشی بلندمدت در بیشتر موارد به استفاده از همین ترکیبات دارویی نیاز است.
برای درمان نگهدارنده، اگر بیمار داروی مرحله حاد را تحمل کند، درمان با همان روال ادامه می‌یابد. همچنین گزینه‌های دارویی بر اساس آخرین فاز بیماری (شیدایی یا افسردگی) انتخاب می‌شوند تا پایداری بلندمدت بیمار تضمین شود.
«علاوه بر ”اختلال دوقطبی “ می‌توانید برای مشاهده سایر داروها و روش‌های درمانی به ”بخش آشنایی با داروهای روانشناسی“ مراجعه نمائید.»
