داروهای ضدافسردگی

از ۶۵ سال پیش، زمانی که داروهای ضدافسردگی برای اولین بار به پزشکی معرفی شد، این داروها به شدت توسط صنعت داروسازی ارتقا داده شده و توسط پزشکان تجویز شده اند، بـه این امید که:

علائم، نشانه ها و ناخوشی های ناشی از افسردگی بالینی را تخفیف دهد.

🔴 اضطراب را چه به عنوان یک تشخیص منفرد و چه به عنوان تشخیص همزمان اضطراب و افسردگی تخفیف دهد.

🔴 با تسکین افسردگی کیفیت زندگی را بهبود ببخشد.

🔴 آسیب عصبی مرتبط با افسردگی را بهبود ببخشد.

با توجه به انتظارات موجود، تا چه حدی این انتظارات برآورده شده است؟

🔴 افسردگی تنها به تدریج با استفاده از داروهای ضدافسردگی بهبود پیدا کرده است. این مسئله نشان دهنده اثربخشی محدود این داروها است.

🔴 عوارض جانبی این داروهای ضدافسردگی می تواند خیلی آزاردهنده باشد و ممکن است موجب شود که فرد پیش از پایان دوره درمان، داروهای خود را قطع کند.

سؤال ها درمورد اثربخشی واقعی داروهای ضدافسردگی تقریباً از همان زمانی که داروها وارد بازار شدند آغاز شد و تا امروز ادامه داشته اند (سیپریانی و همکاران، ۲۰۱۶؛ هلتژیمر و میبرگ، ۲۰۱۱؛ کان و برون، ۲۰۱۵؛ نیرنبرگ، ۲۰۱۱). در حال حاضر همان طور که توسط فورنیر و همکاران بیان شده است (۲۰۱۰):

مقدار و مزایای داروهای ضدافسردگی در مقایسه با دارونما به نسبت شدت علائم افسردگی افزایش می یابد و ممکن است حداقلی بوده و یا وجود نداشته باشد. ممکن است در بیماران با علائم خفیف تا متوسط، حداقلی بوده و یا وجود نداشته باشد. برای بیماران دارای علائم شدید افسردگی، مزایای داروها در مقایسه با دارونما قابل توجه است (شکل ۱-۱۲).

متأسفانه، در بیمارانی با افسردگی خفیف تا متوسط، ضدافسردگی ها به طور مکرر تجویز می شوند، این مسئله علی رغم کمبود اثر بخشی و عوارض جانبی آزاردهنده، شامل اختلال جنسی، افزایش وزن، عوارض جانبی شناختی محتمل و حتی افزایش خطر افکار خودکشی می باشد. این فقدان پاسخ، اغلب افسردگی مقاوم به درمان (TRD) نامیده می شود و داروهای اضافی افزوده شده، اغلب بهبودی کم اما عوارض جانبی زیادی ایجاد می کنند. در مورد چگونگی بهبود پیامدهای  درمانی توافق اندکی وجود دارد. ترکیب ضدافسردگی ها و روان درمانی تنها کمی با هر کدام از این درمان ها به تنهایی متفاوت است و درمان های جایگزین اثر بخشی کمی دارد. شاید «نوع درمان پیشنهاد شده به نسبت در گیر کردن بیمارهای افسرده در برنامه های درمانی فعال، از اهمیت کمتری برخوردار باشد» (خان، ۲۰۱۲).