داروهای ضد صرع

داروهای ضد صرع

داروهای آرام بخش و خواب آور که برای درمان صرع به کار می روند تحت عنوان داروهای ضدتشنج و ضدصرع شناخته می شوند. برخی از این داروها که به صورت تجاری در دسترس هستند، در ۱۵ سال اخیر دوبرابر شده اند. به تازگی، ۲۷ نوع داروی ضد تشنج در دسترس قرار گرفته اند و از میان این داروها، ۹ نوع دارو از سال ۲۰۰۹ به بازار وارد شده است. سیرون و همکارانش (۲۰۱۲) مقدمه ای برای فهم این مطلب ارائه کرده اند که این داروها چگونه برای کنترل تحریک پذیری مغز و تشنج های صرعی عمل می کنند.

در سالهای اخیر کاربرد این داروها برای درمان اختلال دو قطبی، اختلالات رفتاری پرخاشگرانه و انفجاری در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان، مدیریت ترک الکل و میل شدید به مصرف آن، درمان درد مزمن و مدیریت اختلالات اضطرابی مشخص مانند اختلال استرس پس از سانحه، اختلال اضطراب فراگیر و حتی مؤلفه های معین اختلال شخصیت مرزی گسترش یافته است. این کاربرد برای موارد غیر صرعی، عبارت تثبیت کننده خلق و خو را جهت پوشش این دسته از اقدامات ضروری می سازد. در این بخش، تجویز اصلی این داروها به عنوان داروهای ضد صرع و یا ضد تشنج مورد بحث قرار می گیرد.

داروهای ضد صرعی که به تازگی در دسترس قرار گرفته اند.

فنوباربیتال

فنوباربیتال که یک باربیتورات است اولین داروی ضد صرع با کارایی و اثربخشی بالا بود. این دارو و سایر باربیتورات ها به دلیل اثرات جانبی شناختی و کاهشی که دارند امروزه کمتر مورد استفاده قرار می گیرند و داروهای ضد صرع خاصی که دارای اثر آرام بخشی کمتر بوده و کارایی آنها به اندازه باربیتورات ها می باشد امروزه در دسترس هستند.

فنی توئین

دیلانتین  (فنی توئین) در سال ۱۹۳۸ به سیستم پزشکی وارد شد و به عنوان ضد تشنج هیدانتئون کاربرد داشته و نسبت به باربیتورات ها از آرام بخشی کمتری برخوردار است. فنی توئین دارای نیمه عمر حدود ۲۴ ساعت است؛ بنابراین، اگر بیمار کل دوز روزانه را در زمان خواب مصرف کند، آنگاه آرام بخشی طی روز به حداقل می رسد. بسیاری از اثرات جانبی دردسر ساز این دارو، کاربرد آن را به نفع داروهای جدیدتر که سمیت کمتری دارند محدود می کند. سایر داروهای ضد تشنج قدیمی تر شامل پریمیدون و اتوسو کزیمید می شود که هر دو در دهه ۵۰ میلادی به بازار معرفی شدند.

والپروئیک اسید

والپروئیک اسید (دپاکوت ،دپاکین، دیوالروئکس) که در سال ۱۹۷۴ معرفی شد در درمان اختلالات حمله ناگهانی صرع کوچک در کودکان کارایی دارد. این دارو با تقویت عمل پس سیناپسی گابا وظیفه خود را انجام می دهد. والپروئیک اسید دارای نیمه عمر کوتاهی حدود ۶ تا ۱۲ ساعت است؛ بنابراین باید دو یا سه بار در روز مصرف شود. عوارض جانبی رایج این دارو عبارت اند از اختلالات شناختی و تسکینی.این دارو به ندرت دارای عوارض جانبی خطر آفرین می باشد. اما نارسایی کبد در برخی موارد گزارش شده است. همانند بسیاری از داروهای ضد تشنج جدید، والپروئیک اسید نیز در افرادی که دارای اختلال دو قطبی، استرس پس از سانحه، اختلال شخصیت مرزی، رفتارهای پرخاشگرانه، اسکیزوفرنی و اعتیاد به الکل و کافئین هستند. مؤثر واقع می شود. یک فرمولاسیون با عملکرد طولانی مدت و رهاسازی یا رهش آهسته (دپاکوت – ای آر) برای درمان سردرد میگرنی به تأیید رسیده است.

کاربامازپین

کاربامازپین (ایکوئیترو، تگرتول) که در سال ۱۹۶۳ معرفی شد، یک داروی ضد صرع با اثر آرامبخش است که شاید از سایر داروهای ضد صرع شدت کمتری داشته باشد. محدودیت های اولیه کاربامازپین شامل تغییرات جدی در ترکیب سلولی خون (کاهش در تعداد گلبول های سفیدخون) بوده و شاید محدودیت ثانویه آن اثر کاهشی روی مغز استخوان باشد.</p>

همچنین، کاربامازپین میزان تولید آنزیم های متابولیز کننده دارو در کبد را افزایش می دهد؛ به طوری که هم خود دارو (تزریق خودکار) و هم سایر داروهای متابولیز شده توسط آنزیم های مشابه سریعتر از حالت عادی و قابل انتظار متابولیز می شوند و این داروها به دلیل غلظت خون کمتر از انتظار، از نظر بالینی اثر بخشی کمتری

دارند. معمولاً، دوز این داروها باید برای جبران این مورد دو برابر شود. کاربامازپین برای کاربرد ضد صرع در درمان اختلال دو قطبی، اختلالات رفتاری انفجاری، سندرم های درد و ترک الکل استفاده می شود.

گاباپنتین

نرونتین (گاباپنتین) که در سال ۱۹۹۳ معرفی شد یک آنالوگ ساختاری گابا بوده و به عنوان یک داروی ضد صر

ع تقلیدی گابای خاص ساخته شد

ه است. گاباپنتین در درمان هر دو اختلال اضطرابی (فوبیا) و درد (دیستروفی رفلکسی سمپاتیک) اثر بخش می باشد. از آن زمان تا کنون گاباپنتین در موارد مختلفی از درد مزمن به کار می رود. گاباپنتین میتواند در درمان ترک الکل و جلوگیری از عود این بیماری مؤثر واقع شود. یک داروی مشابه و مرتبط با گاباپنتین به نام پرگابالین(لیریکا) نیز به عنوان یک داروی ضد تشنج در سال ۲۰۰۴ برای بیماران بزرگسال دارای تشنج های جزئی که کل مغز را درگیر نمی کند، معرفی شد. پرگابالین نیز مانند گاباپنتین برای درمان چند نوع اختلال درد مانند نوروپاتی محیطی دیابتی، فیبرومیالژیا، نورالژی پس از هرپس و درد نوروپاتیک ناشی از آسیب نخاعی به کار می رود.

لا موتريزين

لا موتريزين (لامیکتال) در سال ۱۹۹۵ به سیستم پزشکی و دارویی وارد شد و با بازداری جریانهای یونی درون کانالهای سدیمی، تثبیت غشاهای عصبی و ممانعت از آزادسازی پیش سینایسی انتقال دهنده های عصبی که اصولا گلوتامات می باشد، عمل م

ی کند. این دارو که در ابتدا به عنوان یک داروی ضد صرع معرفی شد دارای اثرات مفیدی بر خلق و خو، هوشیاری ذهنی و روابط اجتماعی در برخی بیماران صرعی می باشد. مزیت مهم و غیر رایج لاموتریژین این است که عملکرد شناختی را تقویت نموده و اثرات ضد افسردگی ایجاد می نماید. از نظر بالینی، این دارو برای درمان افسردگی مقاوم و حالت افسردگی در اختلال دو قطبی به کار می رود. به نظر نمی رسد که این دارو حالت مانیک در این بیماران ایجاد نماید.

اکس کاربازپین

<p>اکس کاربازپین (تریلپتال) یک مشتق ساختاری از کاربامازپین است. تمایز این دارو به دو روش خود را بروز می دهد: (۱) اکس کاربازپین از طریق فرآیندی کاهشی به یک مولكول فعال متابولیزه می شود و (۲) این دارو با سمیت سلول های خونی سفید مربوط به کاربامازپین ارتباطی ندارد. اکس کاربازیین مصرف فزایندهای در درمان بیماری دو قطبی و سایر اختلالاتی دارد که کاربامازپین نیز برای آنها مفید است. تیاگابین (گابیتریل)

در سال ۱۹۹۸ به صورت بالینی و به عنوان نوع دیگری از داروهای ضد صرع در دسترس قرار گرفت. این دارو با مهار کردن جذب عصبی و گلیال گابا پس از مهار کردن غیر قابل بازگشت یکی از انتقال دهنده های بازجذب گابای موجود روی پایانه های عصب پیش سیناپسی نورن هایی عمل می کند که گابا آزاد می کنند. این فرآیند منجر به طولانی تر شدن اقدام سیناپسی گابا می شود. تیاگابین در درمان بیماری دوقطبی از اثربخشی بیشتری نسبت به سایر داروهای ضدصرع برخوردار است. این دارو اثر بخشی خفیفی در درمان اختلال اضطراب فراگیر از خود نشان داده است (پولاک و همکاران، ۲۰۰۸).

داروی ضد صرع به منظور درمان بیماری دو قطبی

چندین نوع داروی ضد صرع دیگر بین سالهای ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۵ معرفی شده اند که به منظور درمان بیماری دو قطبی به کار می روند. این داروها عبارت اند از :

• توپیرامات (توپاماکس)
• لوتیر استام (کپرا)
• زونیاسامید (زونیگران).

کاربرد توپیرامات برای درمان اعتیاد به الکل در سایر مقالات مشاوره خوب مورد بررسی قرار گرفته است. زونیاسامید نیز به عنوان یک عامل ضد چاقی به همراه یک رژیم متعادل کم کالری اثربخش بوده است.

لوتیراستام

لوتیراستام (کپرا) در درمان تشنج های جزئی که رایج ترین نوع صرع می باشد، مفید و اثربخش است. این دارو دارای یک مکانیسم عمل منحصر به فرد است (یان و همکاران، ۲۰۱۳) که به عنوان یک درمان مکمل برای صرع در کودکان و بزرگسالان دارای صرع مقاوم مناسب است.

لاکوزامید

لاکوزامید (ویمپات) یک داروی ضد تشنج است که در سال ۲۰۰۸ معرفی شد و مکانیسم عمل متفاوتی نسبت به سایر داروهای ضدتشنج مانند فنی توئین

دارد. داروهای ضد تشنج متعارف روی یک نسل دارای پتانسیل سرعت عمل اثر می گذارد؛ در حالی که لاکوزامید بدون اثرگذاری بر غیر فعال سازی سریع با کانالهای سدیم واکنش نشان می دهد. این دارو یک تعدیل کننده کانال سدیمی نوین و مفید در درمان تشنج های جزئی (کانونی) است (مک گینیز و کسلر، ۲۰۱۶؛ ووسلر و همکاران، ۲۰۱۶). این دارو ممکن است عوارض جانبی شناختی و افسردگی کمتری نسبت به سایر داروهای ضدتشنج داشته باشد (لاکمن و همکاران، ۲۰۱۶).

ویگا باترین

ویگا باترین (سابریل) که از سال های دور در اروپا در دسترس بوده است در سال ۲۰۱۰ وارد بازار ایالات متحده شد. با وجود اینکه این دارو عوارض جانبی خطرناکی دارد اما برای دو نوع صرع شدید استفاده می شود که عبارت اند از: (۱) اسپاسم های نوزادی و (۲) به عنوان یک درمان مکمل برای صرع جزئی پایدار در بزرگسالانی که به سایر داروها واکنش نشان نمی دهند. از آنجا که مصرف این دارو همراه با کاهش دید پیرامونی بوده و حتی ممکن است منجر به از دست دادن دائمی دید نیز شود، تنها در یک داروخانه ملی و ملزومات مورد نیاز برای ارزیابی رسمی چشم پزشکی به همراه پیگیری مداوم در دسترس است.

روفینامید

روفینامید (بانزل) یکی دیگر از داروهای ضد صرع جدید است که از نظر ساختاری با سایر داروهای ضد تشنج فرق دارد. این دارو برای یک نوع خاصی از صرع به نام سندرم لنوکس-گستو به تایید سازمان غذا و دارو رسیده است (مک مورای و استریانو، ۲۰۱۶). این دارو برای تشنج های جزئی پایدار نیز اثر بخش است و به نظر میرسد که هیچ عوارض و اثر منفی برعملکرد شناختی نداشته باشد.

کلوبازام

کلوبازام (اونفی) یک بنزودیازپین است که برای درمان تشنج هایی از نوع سندرم لنوکس-گستو در سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده مورد تأیید قرار گرفت. این دارو همچنین به عنوان درمان صرع پایدار و درمان کوتاه مدت اضطراب و آشفتگی شدیدی که در اختلالات روانی مشاهده می شود، به کار می رود. همانند سایر بنزودیازپین ها این دارو نیز دارای آرام بخشی نامطلوب و نقائص شناختی است. نکته جالب توجه این است که متابولیت فعال کلوبازام بنام ان-دیسمتیل کلوبازام تمایل دارد که به زیرواحد – آلفا -2از گیرنده بنزودیازپین متصل شود. و در نتیجه ممکن است بر خلاف سایر بنزودیازپین ها اثر تسکینی داشته باشد. (رایونیوس و همکاران، ۲۰۱۶).

 ازوگابین

ازوگابین (پوتیگا) با باز کردن کانال های پتاسیم در مغز عمل می کند. چنین عملی در میان سایر داروهای ضد تشنج منحصر به فرد است. سرگیجه، خواب آلودگی، خستگی و حالت گیجی عوارضی هستند که در نتیجه مصرف این دارو مشاهده شده اند.

استری پنتول

استری پنتول (دیاکومیت) یک نوع داروی ضد تشنج جدید است که انتقال گابا را افزایش می دهد و با محدود کردن جذب سیناپسی گابا فعالیت گابا را طولانی م

ی کند. این دارو کاربرد خاصی در درمان صرع میوکلونیک شدید در نوزدادن دارد. این دارو به شدت متابولیسم سایر داروها را مهار کرده و اثر بخشی سایر داروها را افزایش می دهد. در حالی که احتمال دارد سمیت آنها را نیز افزایش دهد.

در نتیجه، کاهش مقدار سایر داروها در این حالت ضروری می باشد. این دارو مورد تأیید سازمان غذا و دارو در ایالات متحده قرار گرفته است. اما ممکن است به صورت قانونی تحت عنوان داروی کمیاب و بر اساس کابرد ضروری توسط سازمان غذا و دارو وارد شود. این دارو می تواند در درمان یک نوع صرع ژنتیکی دوران کودکی (سندرم دراوت) مفید واقع شود. (دلیسو و همکاران، ۲۰۱۶).

پرامپانل

پرامپانل (فیکومپا) در سال ۲۰۱۲ به تأیید سازمان غذا و دارو رسید. این دارو به عنوان مسدود کننده زیرگروه AMPA گیرنده های گلوتامات منحصر به فرد بوده زیرا این ویژگی باعث شده است. که این دارو شامل طیف وسیعی از مزایای ضد تشنجی باشد. برچسب این دارو شامل هشدار در مورد عوارض جانبی آن است. که عبارت اند از:

• پرخاشگری
• خصومت
• کج خلقی
• عصبانیت و افکار آدمکشی.

سایر عوارض جانبی این دارو عبارت اند از افکار و رفتارهای خودکشی، سرگیجه، اختلال در راه رفتن، خواب آلودگی و خستگی.

کار بازپین

در سال ۲۰۱۳، سازمان غذا و دارو داروی اسلی کار بازپین (آپتیوم) را به عنوان یک داروی بالینی جهت درمان تشنج های جزئی تایید کرد. اسلی کاربازپین یک پیش دارو برای داروی اکس کاربازپین (تریلپتال) است. بنابراین، اسلی کار بازپین همانند اکس کار بازپین عمل می کند؛ به گونه ای که این توانایی را دارد که نه تنها صرع، را بلکه اختلال دوقطبی و نشانه های مشخص درد را نیز درمان نماید (جوهانسن و همکاران، ۲۰۱۶). همچنین این ادعا وجود دارد که اسلی کار بازپین در بیماران مقاوم به دارو که عوارض جانبی کمتری را تجربه کرده و فعل و انفعالات دارویی اثر مفیدی بر کیفیت زندگی و هوشیاری آنها دارد اثر بخش است (اشمید و همکاران، ۲۰۱۶).

بریواراستام (بریویاکت)

اوایل سال ۲۰۱۶ سازمان غذا و دارو داروی بریواراستام (بریویاکت) را جهت درمان تشنج های حرکتی خفیف و شدید به تأیید رساند. با وجود این که کارایی این دارو تأیید شده است (بن – مناچم و همکاران، ۲۰۱۶؛موسلی و همکاران، ۲۰۱۶)؛ اما به نظر نمی رسد که این میزان کارایی، بیشتر از داروی لوتیراستام (کپرا) باشد. (ژانگ و همکاران، ۲۰۱۶).

علاوه بر ”داروهای ضد صرع ” می توانید برای مشاهده سایر داروها و روش های درمانی در “بخش آَشنایی با دارو های روانشناسی” مشاهده نمائید.