مسئله تشخیص و درمان اختلال دو قطبی

«چرا تشخیص اشتباه افسردگی می‌تواند خطرناک باشد؟ نگاهی به اختلال دوقطبی»

• علائم افسردگی (دوقطبی و یک‌قطبی): غمگینی، بی‌خوابی، احساس بی‌ارزشی، فقدان انرژی، ناتوانی در تمرکز و لذت از فعالیت‌ها، افکار مرگ و خودکشی، و ناتوانی در عملکرد.
• علائم شیدایی: بیش‌فعالی رفتاری-فیزیولوژیک (خواب ناکافی، افزایش میل جنسی، برانگیختگی هیجانی، سرعت تفکر، فعالیت جسمی بالا، تکانشگری، قضاوت ضعیف، پرخاشگری و بی‌پروایی).
• علائم روانی شیدایی: ۷۵٪ افراد دچار شیدایی دارای علائمی مثل خودبزرگ‌بینی و توهم هستند.
• سوء مصرف مواد:
  • در حداقل ۶۰٪ بیماران دوقطبی I و ۵۰٪ بیماران دوقطبی II دیده می‌شود.
  • به عنوان تلاش برای خوددرمانی و رهایی از علائم رخ می‌دهد.
  • به ترتیب شیوع مواد: الکل (۸۲٪)، کوکائین (۳۰٪)، ماری‌جوانا (۲۹٪)، مسکن‌ها و آمفتامین‌ها (۲۱٪)، مواد افیونی (۱۳٪).
  • خطر اصلی: تغییر دوران افسردگی به شیدایی، هیپومانیا یا دوران ترکیبی.

تشخیص ها:

• تشخیص نادرست: اکثر بیماران به دنبال درمان افسردگی هستند، لذا بسیاری تشخیص نادرست “افسردگی یک‌قطبی” دریافت کرده و تحت درمان نادرست با داروهای ضدافسردگی قرار می‌گیرند.
• خطرات داروهای ضدافسردی: این داروها با وجود اثربخشی بر علائم افسردگی، می‌توانند باعث بروز دوره‌های شیدایی و پیامدهای نامطلوب جدی شوند.
• عوامل افزایش خطر: خطر بروز شیدایی در صورت وجود علائم شدیدتر شیدایی پیش از مصرف، یا مصرف طولانی‌مدت داروهای ضدافسردی، بیشتر می‌شود.
• بهترین درمان: به دلیل این خطر، اضافه کردن یک تثبیت‌کننده خلق یا داروی ضدجنون بهترین درمان دارویی برای اختلال افسردگی دوقطبی است.

• خطر ترکیب داروها:

نوع ترکیب داروی ضدافسردگی و تثبیت کننده خلقی رابطه مستقیمی با وقوع شیدایی دارد. حتی این ترکیب نمی‌تواند کاملاً مانع از این خطر شود.

• عوارض درمان بلندمدت:

درمان بلندمدت با ترکیب ضدافسردگی و تثبیت‌کننده خلق می‌تواند شدت علائم شیدایی را بدتر کند یا احتمال ایجاد دوره‌های شیدایی را بیشتر کند.

• توصیه پس از بهبود:

در درمان نگه‌دارنده ممکن است جلوی عود دوره افسردگی گرفته نشود. بنابراین توصیه می‌شود ۶ تا ۱۲ ماه بعد از بهبود دوره افسردگی، مصرف ضدافسردگی متوقف شده و مصرف تثبیت‌کننده خلق ادامه یابد.

به طور ژنتیکی:

• وراثت و تشخیص:

همچنین اختلال دوقطبی به شدت ارثی است. بنابراین گرفتن تاریخچه خانوادگی و فردی (شامل الگوی رفتارهای مخرب، شیدایی، هیپومانیا، افزایش انرژی و کاهش نیاز به خواب) جزء اساسی تشخیص است. این علائم حتی به هنگام درمان با ضدافسردگی‌ها به تنهایی نیز به وجود می‌آیند.

• ویژگی‌های بالینی افسردگی دوقطبی:

مواردی چون عقب‌ماندگی روانی، رفتار خودکشی، علائم جنون، علائم افسردگی غیرمعمول (مانند خوابیدن بیش از حد و افزایش وزن) و درجات بالای اختلالات عملکردی، بیشتر در افسردگی دوقطبی ایجاد می‌شوند.

• ارتباط با افسردگی پس از زایمان:

افسردگی بعد از زایمان می‌تواند با افسردگی اساسی اشتباه گرفته شود. در حقیقت، بیش از نیمی از بیمارانی که تشخیص افسردگی بعد از زایمان دریافت می‌کنند، بعد از مدتی به اختلال دوقطبی مبتلا می‌شوند.

و در آخر:

تحقیقاتی در حال انجام برای استفاده از روش‌هایی مثل تصویربرداری عصبی جهت مشخص کردن نشانه‌های پس از زایش است؛ این نشانه‌ها برای پیش‌بینی و تشخیص افسردگی دوقطبی یا تک‌قطبی در بیماران افسرده قابل اعتماد هستند. این نشانه‌ها به پزشکان کمک می‌کنند تا استراتژی‌های دارودرمانی با شانس موفقیت بیشتر و بدون خطر ایجاد شیدایی را تشخیص دهند.