داروهای خواب آور غیربنزودیازپینی
داروهای خواب آور غیربنزودیازپینی (NBZRAS) به منظور بهبود ویژگی های ایمنی و عوارض جانبی بنزودیازپینی گسترش یافتند. هدف از این رویکرد، طراحی داروهایی بود که دارای اثرات انتخابی بیشتری بر زیرواحدهای گیرنده GABAA باشند. بنزودیازپین ها از طریق یک عملکرد انتخابی روی زیرگروه های a5.a3.a2.a1 مؤثر بوده. و به طور گسترده به زیرواحد آلفای گیرنده گابا آ متصل می شوند.
در مقابل، اولین نوع NBZRA به نام زولپیدم در سال ۱۹۹۳ به تأیید سازمان غذا و دارو رسید. و نوع دیگر آن تحت عنوان زالپلون به صورت انتخابی به زیرگروه a1 متصل می شود. در حالی که سومین نوع از داروهای NBZRA به نام اسزوپیکلون بیشتر از زیرگروه a1 برای زیرگروهای a2 و a3 انتخاب می شود.
از آنجا که این سه عامل خواب آور با حرف “ز ” آغاز می شوند گاهی آن ها را تحت عنوان داروهای Z عنوان می کنند. این گونه فرض می شود که گزینش ترجیحی NBZRAها و این حقیقت که نیمه عمر آنها کوتاه است. (8ساعت یا کمتر) دلیل کمتر بودن اختلالات حرکتی و عصبی- روان شناختی، وابستگی و اعتیاد، قطع مصرف و سوء مصرف این داروها در مقایسه با بنزودیازپین ها می باشد. همچنین این داروها از نظر مصرف بیش از حد ایمن هستند. اما این نکته که خستگی ناشی از مصرف آن ها در روز بعد کمتر از بنزودیازپین ها است یا خیر، مورد بحث است. سیمولایی این نکته را مطرح می کند که واکنش های منفی به این داروها ممکن است به اندازه بنزودیازپین ها رایج و خطرناک باشد.
داروهای مورد تأیید سازمان غذا و دارو
به تازگی، تنها سه نوع NBZRA و چهار نوع زولپیدم مورد تأیید سازمان غذا و دارو در دسترس هستند که عبارت اند از:
- زالپلون
- اسزوپیکلون
- زولپیدم
- زولپیدم پیوسته رهش
- دوز بالای زیرزبانی زولپیدم (ادلار)
- دوز پایین زیرزبانی زولپیدم (اینترمزو)
- اسپری دهانی زولپیدم (زولپیمیست).
علاوه بر ” داروهای خواب آور غیربنزودیازپینی” می توانید برای مشاهده سایر داروها و روش های درمانی در “بخش آَشنایی با دارو های روانشناسی” مشاهده نمائید.
