ارزیابی توسعه داروهای ضدافسردگی
در این نوشتار به ارزیابی توسعه داروهای ضدافسردگی با دانستنی های جذاب این بخش می پردازیم.
۶۵ سال پیش خاصیت ضدافسردگی داروی ایمی پرامین به طور تصادفی کشف شد. از آن زمان تاکنون، مشخص گردیده است که ایمیپرامین و داروهای مشابه از گروه ضدافسردگیهای نسل اولِ سهحلقهای هستند. (TCAs) گیرنده های پروتئینی ناقل پیش سیناپسی برای انتقال دهنده های عصبی نوراپی نفرین و سروتونین را مهار می کنند. (جدول 1-12)
قابل توجه است که واژه ضدافسردگی سه حلقه ای به دلیل یک شباهت در ساختار شیمیایی است. در مقابل ضدافسردگی های جدیدی که با مکانیسم عملشان تعریف می شوند. این مسئله به این دلیل است که زمانی که تأثیر ضدافسردگی ایمی پرامین کشف شد، مکانیسم عمل آن ناشناخته بود و دسته بندی ساختاری برای آن بایستی کفایت می کرد و این گونه این دسته بندی تا کنون باقی مانده است.
مهارکننده های نسل اول
حدوداً در همین زمان که داروهای سه حلقه ای کشف شدند، یک دسته دیگر از داروهای ضدافسردگی اولیه به نام مهار کننده های مونوآمین اکسیداز نسل اول (MAOIs) شناسایی شدند MAOI .ها به آنزیم مونوآمین اکسیداز متصل و آن را مهار می کنند. این آنزیم اغلب مقدار انتقال دهنده های آمینی بیوژنیک در پایانه عصبی پیش سیناپسی را متابولیزه و تنظیم می کند. در نتیجه، سطوح این انتقال دهنده های عصبی افزایش می یابد. و انتقال دهنده بیشتری برای ترشح در زمان تحریک با یک پتانسیل عمل رسیده به پایانه عصب را در دسترس قرار می دهد. هم TCAها و هم MAIOها برای درمان افسردگی اساسی مؤثر هستند، اما هر دو عوارض جانبی را ایجاد می کنند که پس از این در همین فصل به آن خواهیم پرداخت. در مجموع ما به این دو دسته دارویی ضدافسردگی های نسل اول می گوییم.
مشکلات داروهای نسل اول موجب آغاز تحقیقات برای ضدافسردگی های جدیدی شد که به همان اندازه مؤثر بوده، بهتر تحمل شوند اما کمتر سمی باشند. این تحقیقات موجب تولید چندین دارو شد که تفاوت های اندکی با ساختارهای اصلی سه حلقه ای داشتند اما همچنان تاثیر ضدافسردگی می گذاشتند. پزشکان این داروها را ضدافسردگیهای آتایپیک (نامتعارف) یا هتروسایکلیکهای نسل اول مینامند. همچنین فعالیت آنتیکولینرژیک آنها، عوارضی نظیر خشکی دهان، تاری دید، احتباس ادراری، تاکیکاردی و یبوست ایجاد میکند. اثرات آنتی سایکوتیک نیز به دلیل انسداد گیرنده های دوپامین وجود دارد (جدول ۱-۱۲).
آیا میدانید؟✅✅✅
بیوگرافی معمایی
من در ۲ سپتامبر ۱۹۴۸ در شروپورت، لوئیزیانا به دنیا آمدم. زمانی که به دبیرستان رسیدم به دلیل توانایی ورزشی ام همه مرا می شناختند. یک رکورد ملی در پرتاب نیزه در ۲۴۵ فوتی داشتم! یکی از چهره های ورزشی شناخته شده محسوب می شدم. عضو امتحان ورودی ام بهLSU را مردود شدم تا بتوانم در تکنولوژی لوئیزیانا درس بخوانم. من ارشد انجمن برادری بودم و با «تائو کایا اپسیلون» پیمان بستم.
تشخیص افسردگی بالینی
در حدود سالهای ۱۹۷۰، در اولین مرحله در NFL انتخاب شدم و و تقریباً یک رکورد در طول سالهای کالجم در ورزش فوتبال کسب کردم. سال ۱۹۹۶، برای ورود به تالار مشاهیر دانشکده به من رای داده شد. در طول زمانی که در NFL بودم در ابتدا کمی سردرگم بودم اما به سرعت به عنوان رهبر تیم برای چهار جام طول حرفه ام منصوب شدم. تقریباً حتی یک بازیکن مهم در یکی از مهمترین بازی های فوتبال تاریخ بودم.
من ۱۳ سال فوتبال بازی کردم و در نهایت به دلیل آسیب های زانو، شانه و گردن بازنشسته شدم. در سال ۱۹۸۹ به تالار مشاهیر راه یافتم؛ اما اخیراً به دلیل استفاده از استروئید در دهه ۱۹۷۰ و همچنین مصرف الکل، در رسانهها با چالشهای بزرگی روبهرو شده و مورد انتقاد قرار گرفتهام. به خصوص به دنبال هر کدام از طلاق هایم، من اغلب دچار افسردگی شدید می شدم و حملات اضطرابی شدید داشتم. من اقدام به خوددرمانی با الکل کردم و دچار کاهش وزن، بی خوابی و حمله های مکرر گریه کردن شدم. در نهایت سرم به سنگ خورد و به یک روان پزشک مراجعه کردم! و در آن جا برایم تشخیص افسردگی بالینی گذاشته شد.
سخنران برنامه های آموزشی افسردگی
در حال حاضر با مصرف داروی پاکسیل CR، توانستهام افسردگی خود را به خوبی مدیریت کنم. بیشتر از ۵ سال با این بیماری زندگی می کردم. سال ۲۰۰۱، یک ستاره در بلوار شهرت هالیوود دریافت کردم و تنها بازیکن NFL بودم که چنین چیزی دریافت می کرد. چندین کتاب پرفروش نیز نوشته ام. من نمونه زنده کسی هستم که می تواند بدون مختل شدن زندگی اش با افسردگی، تا زمانی که به خوبی درمان شود! زندگی موفقی داشته باشد. برای من رسیدن به مرحله اول درخواست کمک برای رسیدن به جایی که امروز هستم طول کشید. من در حال حاضر یک سخنران برنامه های آموزشی افسردگی هستم. من چه کسی هستم؟
داروهای نسل دوم
از اواخر دهه ۸۰ تاکنون، دانشمندان دستههای جدیدی از ضدافسردگیها را بر اساس مکانیسم عملشان تولید کردهاند. این داروهای نسل دوم درجات مختلفی از خاصیت مهار بازجذب مونوآمین و نیز خاصیت مهار گیرنده پیش سیناپسی را داشتند. اولین دسته داروهای نسل دوم، مهارکننده های بازجذب انتخابی سروتونین (SSRIs) بودند، که اولین این دسته فلوکستین (پروزاک) بود (جدول ۲-۱۲).
پنج SSRI دیگر در نهایت وارد بازار شدند. تاکنون به دلیل محدودیت ها و عوارض جانبی SSRIها، تحقیقات برای شناسایی ترکیباتی با مکانیسم های متفاوت ادامه دارد. این داروها لزوماً از نظر بالینی نسبت به داروهای سه حلقه ای قدیمی مؤثرتر نیستند. اما ممکن است خاصیت سمیت یا عوارض جانبی قابل قبول تری داشته باشند. فراهمی داروهای جدیدتر تعداد بیماران دچار افسردگی اساسی مقاوم به درمان را کاهش نداده است! داروهای نسل جدید، تنها نوع عوارض جانبی را تغییر دادهاند.
سه پیشرفت اصلی درمانی هنوز بایستی به دست بیاید:
(1) اثر بخشی بهتر، به خصوص برای درمان افسردگی مقاوم به درمان
(2) شروع عمل سریع تر
(3) عوارض جانبی کمتر
بحث بعدی درمورد داروهای ضدافسردگی خاص، بر اساس زمان معرفی آنها به پزشکی و انتقال دهنده های عصبی که تصور میشود. هر گروه روی آن عمل میکند، به دو دسته تقسیم می شود.
علاوه بر مطلب ارزیابی توسعه داروهای ضدافسردگی، می توانید. برای مشاهده سایر دارو ها و روش های درمانی در “بخش آَشنایی با دارو های روانشناسی” مشاهده نمائید.
