آنتاگونیست های سروتونین -۲/مهارکننده های بازجذب (SARIs)
نفازودون
نفازودون (سرزون) یک ضدافسردگی با عمل دوگانه است که از نظر شیمیایی با ترازودون مرتبط است اما یک سری تفاوتهای فارماکولوژیک مهم دارد. قوی ترین عمل فارماکولوژیک نفازوزدون مهار گیرنده HT2-5 میباشد. که آن را از SSRIها متمایز میکند و همچنین بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین را در دوزهای درمانی مهار میکند.
نفازودون میتواند به میزان سه تا چهار برابر بیشتر از آن چه در جمعیت عادی غیر مصرف کننده رخ میدهد، موجب نقص کبدی شود که منجر به مرگ یا ضرورت پیوند کبدی خواهد شد. این دارو از بازار کانادا و ایالات متحده حذف شد و اگرچه هنوز در فرمولاسیونهای ژنریک در ایالات متحده در دسترس است، اما به دلیل سمیت و وجود جایگزین های فراوان، به ندرت استفاده میشود.
ضدافسردگی های سروتونرژیک اختصاصی و نورآدرنرژیک (NaSSA)
میرتازاپین
میرتازاپین (رمرون) در ایالات متحده در سال ۱۹۹۷ مورد استفاده بالینی قرار گرفت و برای درمان اختلال افسردگی اساسی مورد تأیید قرار گرفت دارو از نظر بالینی مؤثر بوده و خاصیت ضدافسردگی آن ممکن است نسبت به دیگر ضدافسردگی ها زودتر اعمال شود( واتاناب و همکاران ، ۲۰۱۱). به طور کلی میرتازاپین یک ضدافسردگی با عمل دوگانه است که ترشح پیش سیناپسی سروتونین و نوراپی نفرین را از طریق فعالیتهای مختلفی افزایش میدهد:
❌ این دارو گیرنده های خودکار آدرنرژیک آلفا ۲ را مهار می کند. با مهار گیرنده های خودکار آدرنرژیک، موجب افزایش ترشح نوراپی نفرین میشود
❌این دارو هترورسپتورهای آدرنرژیک واقع در پایانه نورونهای ترشح کننده سروتونین را مهار می کند که به صورت طبیعی ترشح سروتونین را مهار می کنند. زمانی که این هترورسپتورهای آدرنرژیک مهار شوند نورونهای HT-5 سروتونین بیشتری ترشح میکنند
❌افزایش ترشح سروتونین تنها گیرنده های 1HT-5 را مهار میکند چرا که گیرنده های نوع HT2-5 وHT3-5 به صورت اختصاصی توسط میرتازاپین مهار میشوند.
عوارض میرتازاپین
اگرچه پیچیده است، اما این مکانیسم توضیح میدهد که چگونه میرتازاپین انتقال عصبی سروتونین و نوراپی نفرین را بالا می برد. به دلیل این که میرتازاپین یک آنتاگونیست قوی گیرنده های HT2-5 و HT3-5 می باشد. این دارو عوارض جانبی SSRI ها به خصوص،اضطراب بیخوابی، بی قراری تهوع و اختلال عملکرد جنسی را ایجاد نمی کند. میر نازاپین همچنین یک مهار کننده قوی گیرنده های هیستامینی نیز هست و سیاهی رفتن چشم یک عارضه جانبی هم و اغلب محدود کننده درمانی این داروست. خواب آلودگی ممکن است در بیماران افسرده با علائم اضطراب و بی خوابی یک مزیت محسوب شود. به دلیل سیاهی رفتن چشم بهترین رمان مصرف دارو زمان خواب است و شاید نباید در ترکیب با الکل یا دیگر سرکوب کنندههای سیستم اعصاب مرکزی مصرف شود.
دیگر اثرات جانبی میرتازایین، شامل افزایش اشتها و فزایش وزن است. در نتیجه دارو ممکن است در شرایط خاصی مثل درمان بیماران مبتلا به بی اشتهایی عصبی، بیماران دچار بیماری های کاهنده وزن مثل سرطان و ایدز و در افراد مسن خواب آلودگی و حفظ وزن بدن از اهداف است، مفید باشد. دارو ممکن است ایجاد یبوست و خشکی دهان در بعضی بیماران کرده و موجب تغییر در فاکتورهای متابولیکی مثل کلسترول و تری گلیسیرید شود.
میرتازاپین از طریق خوراکی به سرعت جذب می شود؛ اوج غلظت در خون در عرض ۲ ساعت پس از تجویز اتفاق میافتد. این دارو نیمه عمر حذف ۲۰ تا ۴۰ ساعت دارد که امکان تجویز یک بار در روز را که میدهد، که معمولاً در زمان خواب برای به حداکر رساندن خواب و به حداقل رساندن خواب آلودگی در روز تجویز میشود.
علاوه بر مهارکننده های بازجذب می توانید برای مشاهده سایر داروها و روش های درمانی در “بخش آَشنایی با دارو های روانشناسی” مشاهده نمائید.
